Brazylia: fasada sanktuarium w Aparecida ozdobiona mozaikami o. Rupnika
W brazylijskim sanktuarium narodowym Matki Bożej z Aparecida, które znajduje się pod opieką redemptorystów z Prowincji São Paulo, uroczyście zaprezentowano 19 marca 2022 r. nowe mozaiki na północnej fasadzie bazyliki, oficjalnie drugiej największej świątyni katolickiej na świecie.
Fasada północna o wysokości ponad 50 metrów była pierwszą, która została ukończona w sanktuarium w 1955 r. W 2019 r. redemptoryści rozpoczęli pracę nad pokryciem elewacji budynku, przy bezpośrednim zaangażowaniu 177 specjalistów. Koncepcję artystyczną całości opracował o. Marko Ivan Rupnik SJ ze Słowenii, który od 1991 r. mieszka i pracuje w Centrum Sztuki Duchowej Aletti w Rzymie. Jest twórcą ponad 200 mozaik na pięciu kontynentach, m.in. w kaplicy Redemptoris Mater w Watykanie, w Fatimie, Lourdes, San Giovanni Rotondo i w Krakowie w sanktuarium św. Jana Pawła II.
WIĘCEJ: Brazylia: 300 lat kultu maryjnego w Aparecida
WIĘCEJ: Itabuna: figurka MB z Aparecida nawiedza fawelę
Dzieło, które powstaje w Aparecida, jest największym z dotychczasowych tego artysty i tylko na północnej fasadzie bazyliki mozaiką pokryto cztery tysiące metrów kwadratowych powierzchni. Mozaiki są inspirowane są Księgą Wyjścia, następne fasady także zostaną pokryte podobnymi dekoracjami przedstawiającymi sceny biblijne. Obecnie trwają prace nad fasadą południową.
Użyte kamienie pochodzą z Brazylii, Francji, Grecji, Afganistanu i inych miejsc. Niektóre z nich są naturalne, takie jak marmur i granit, ale sprowadzono także fragmenty mozaiki weneckiej produkowanej ręcznie.
Prace zostały sfinansowane z darowizn składanych przez członków „Familia dos Devotos” – stowarzyszenia skupiającego osoby z Brazylii i zagranicy, które wspierają sanktuarium narodowe Aparecida i pomagają w przyjmowaniu pielgrzymów, dalszej budowie i ewangelizacji.
oprac. red. na podst. art. Victora Hugo Barros, cssr.news; a12.com
* * *
W 1717 r. trzech rybaków łowiło ryby w miejscowej rzece Paraíba. Po kilku nieskutecznych próbach zarzucili swe sieci w miejscu zwanym Porto Itaguaçu. Zgodnie z tradycją jeden z nich wyciągnał w swej sieci firgurkę Matki Bożej, ale bez głowy. Zarzucił je jeszcze raz i tym razem wyciągął głowę, a następnie złowili wielkie mnóstwo ryb. Zostało to uznane za cud i nabożeństwo maryjne zaczęło się rozprzestrzeniać na całą Brazylię. Niektórzy z pielgrzymów po modlitwie przed figurką składali świadectwa o otrzymanych łaskach, uzdrowieniach i nawróceniu, co przyciągnęło następne rzesze wierzących.
W 1930 r. Matka Boża z Aparecida została ogłoszona Patronką Brazylii, a samo sanktuarium jest od 1894 r. pod opieką Zgromadzenia Redemptorystów z Prowincji São Paulo. W związku z rosnącą liczbą wiernych odwiedzających starą bazylikę, w 1955 r, w Aparecidzie została rozpoczęta budowa nowej, większej bazyliki. Architekt Benedito Calixto zaprojektował budynek w formie greckiego krzyża, długi na 173 m i szeroki na 168 m. Bazylika z wieżą o wysokości 100 m, kopułą wysokości 70 m, zajmuje powierzchnię 18000 m².
Świątynia jest drugą co do wielkości bazyliką na świecie, zaraz po bazylice św. Piotra. W 1984 r. została uznana na Narodowej Konferencji Biskupów Brazylii (CNBB) za największą maryjną świątynię na świecie.
W 1980 roku została poświęcona przez św. Jana Pawła II, który to również wyniósł ją do rangi bazyliki mniejszej.
Aparecida jest znana także w środowisku kościelnym w Polsce poprzez tzw. „Dokument z Aparecidy” – dokument końcowy V Ogólnej Konferencji Episkopatów Ameryki Łacińskiej i Południowej, którego twórcą w dużej mierze był papież Franciszek, a jest kluczem do zrozumienia adhortacji apostolskiej „Evangelii gaudium”.
